مهندس محمدرضا ذوالفقاری؛ نیک‌اندیشی که فاصله‌ها نتوانستند او را از زادگاهش دور کنند   

محمدرضا ذوالفقاری، نیکوکاری برجسته و نام‌آشنا در عرصه سلامت، از جمله خیرانی است که نام و یادشان با توسعه زیرساخت‌های سلامت در تربت‌حیدریه گره خورده است؛ مردی که اگرچه سال‌ها دور از وطن زیسته، اما فاصله و هجرت هرگز نتوانست پیوند عمیق او را با زادگاه و مردم سرزمین مادری‌اش کم‌رنگ کند. قلب او همچنان برای وطن می‌تپید و دغدغه آبادانی و سربلندی شهرش، همواره در گوشه‌ای از اندیشه و دلش زنده بود.

اورژانس ذالفقاری

او در تیر ماه سال ۱۳۲۶ در خانواده‌ای فرهیخته و خدمتگزار در تربت‌حیدریه دیده به جهان گشود؛ خانواده‌ای که خدمت به مردم، بخشی از هویت و میراث آن به شمار می‌آمد. پدر او، مرحوم ماشاالله ذوالفقاری، از پیشگامان عرصه صنعت در این خطه و نخستین تولیدکننده برق در مقیاس صنعتی در منطقه بود؛ اقدامی که در روزگار خود خدمتی بزرگ و اثرگذار به مردم تربت‌حیدریه و پیرامون آن محسوب می‌شد و نقشی ماندگار در مسیر توسعه و رفاه این دیار داشت.

بی‌تردید، محمدرضا ذوالفقاری در چنین بستری، با مفهوم خدمت به مردم و آبادانی زادگاه خو گرفت؛ میراثی که سال‌ها بعد، در مسیری متفاوت و در عرصه سلامت، جلوه‌ای تازه یافت. او نیز همچون پدر، بخشی از توان و داشته‌های خود را در مسیر رفع نیازهای مردم و ساختن آینده‌ای بهتر برای زادگاهش به کار گرفت.

ایشان از همان سال‌های نخست زندگی، با دردها و دغدغه‌های مردم شهرش آشنا شد. در گذر زمان، آگاهی او از کمبودها و نیازهای حوزه سلامت، به‌ویژه ضرورت توسعه امکانات درمانی، این باور را در او استوارتر کرد که خدمت به مردم و کاستن از رنج آنان، مرزی به نام فاصله و جغرافیا نمی‌شناسد.

در همین مسیر، محمدرضا ذوالفقاری تصمیم گرفت در احداث ساختمان اورژانس یکی از مهم‌ترین مراکز درمانی شهر، بیمارستان نهم دی تربت‌حیدریه، مشارکت کند؛ اقدامی ارزشمند که ثمره آن در یکی از دشوارترین مقاطع تاریخ معاصر نظام سلامت کشور، یعنی روزهای آغازین شیوع بیماری کرونا، به بار نشست.

اورژانس ذوالفقاری در آن روزهای پرالتهاب افتتاح شد و به پناهگاهی برای بیماران و مرهمی بر آلام مردمان شهر و منطقه تبدیل گردید. این مرکز درمانی، تنها بنایی از آجر و سیمان نبود؛ تجسمی از احساس مسئولیت، عشق به مردم و باور عمیق به ضرورت خدمت بود؛ یادگاری ماندگار از مردی که خواست بخشی از داشته‌های خود را به آینده سلامت زادگاهش پیوند بزند.

اما نیک‌اندیشی محمدرضا ذوالفقاری به احداث این مرکز درمانی محدود نماند. او در ادامه نیز با حمایت و تأمین بخشی از هزینه‌های این مرکز ، نشان داد که برای یک خیر واقعی، مسئولیت با ساخت یک بنا پایان نمی‌یابد؛ بلکه حفظ، پشتیبانی و استمرار خدمت‌رسانی در این مرکز درمانی نیز بخشی از رسالتی است که با نیت خیر آغاز شده است.

این مسیر در آخرین سفر او به وطن نیز جلوه‌ای دیگر یافت؛ آنجا که بار دیگر دل در گرو پیشرفت و تعالی زادگاهش نهاد و با اعلام قول مساعد برای مشارکت در ساخت دانشکده دندانپزشکی، گامی بلندتر برای تقویت زیرساخت‌های آموزشی در تربت‌حیدریه برداشت. اقدامی که نشان می‌دهد نگاه او به خیرخواهی، تنها پاسخ به نیازهای امروز نیست، بلکه ساختن فردایی بهتر برای نسل‌های آینده را نیز در بر می‌گیرد.

ذوالفقاری نیکوکاری را نه در میزان دارایی، که در اندازه دل و احساس مسئولیت انسان می‌داند. او بر این باور است که کمک و مهربانی سن و سال و موقعیت نمی‌شناسد؛ گاه در دست گرفتن دست سالمندی از سوی کودکی معنا می‌یابد و گاه در یک فنجان چای ساده که با محبت به رفتگری در گوشه خیابان تقدیم می‌شود. از نگاه او، نیکی پیش از آنکه به بزرگی عمل وابسته باشد، به بزرگی دل انسان وابسته است.

کارنامه خیرخواهانه محمدرضا ذوالفقاری، روایت انسانی است که دوری از وطن نتوانست از علاقه‌اش به مردم و سرزمین مادری بکاهد؛ بلکه این فاصله، دلبستگی او را به زادگاهش در قالب اقداماتی ماندگار آشکارتر کرد. از ساخت و پشتیبانی یک مرکز حیاتی درمانی تا نگاه بلندمدت به ساخت دانشکده دندانپزشکی، همه نشان از آن دارد که او سلامت و پیشرفت شهرش را بخشی از مسئولیت انسانی خویش دانسته است.

امروز نام محمدرضا ذوالفقاری در تربت‌حیدریه تنها بر سردر یک مرکز درمانی نقش نبسته است؛ نام او در حافظه مردمانی ثبت شده که در روزهای سخت، از ثمره نیک‌اندیشی او بهره برده‌اند. میراث او، بنایی برای درمان، اندیشه‌ای برای آموزش و مهم‌تر از همه، فرهنگی از بخشندگی و مسئولیت‌پذیری است؛ میراثی که می‌تواند سال‌ها پس از او، چراغ راه کسانی باشد که دل در گرو خدمت به مردم و آبادانی سرزمین خویش دارند.

بی‌تردید، انسان‌هایی چون محمدرضا ذوالفقاری نشان می‌دهند که نیکوکاری می‌تواند از مرزها عبور کند، فاصله‌ها را درنوردد و محبت انسان به زادگاهش را به اثری ماندگار برای نسل‌های آینده بدل سازد. ( نوشته دکتر حسن اژدری زرمهری رییس دبیرخانه مشارکت دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه )