گزارش جلسهی انجمن شعر و ادب قطب تربت حیدریه به تاریخ شنبه ۱۴۰۵/۰۸/۲۳ به قلم شاعر همشهری خانم لیلی پوردایی
توسط کاظم خطیبی · منتشر شده · بروزرسانی شده
بخش اول)
سلام من لیلی کوچک نه ساله هستم که امروز شنبه میخواهم همراه لیلی بزرگسال به انجمن شعر قطب بروم. امروز خیلی خوشحالم.
ساعت ۴ شد. لباسم را پوشیدم. عروسک خیالیام پُمپُم را برداشتم و دستم را در دست لیلی گذاشتم. شاید با خودتان بگویید پمپم دیگر کیست. پمپم عروسکی است که موهای پشمالو دارد. دست و پا هم ندارد. او بسیار زرنگ است و بیشتر وقتها من حرفهایی را به او میگویم ولی چند سالی چون لیلی بزرگسال با من بیشتر صحبت میکند و با همدیگر شعر میگوییم زیاد نمیتوانم با پمپم صحبت کنم. ولی چون دوستش دارم او را همراه خودم همه جا میبرم.
سوار ماشین شدیم خیلی دوست دارم از مسیر برایتان بگویم ولی لیلی بزرگسال میگوید. سعی کن گزارش را کوتاهتر بنویسی که بقیه از خواندنش خسته نشوند. فقط یک نکته را بگویم و اینکه خیابان رازی و درختان باغ ملی را خیلی دوست دارم چون آن زمان که لیلی هم سن خودم بود خیلی در این خیابان و همچنین باغملی خاطرههای زیادی داشتیم.
دستم در دست لیلی وارد کتابخانه شدم. آدمهای مختلفی دیدم. از لیلی بزرگسال پرسیدم قرار است برای اینها گزارش بنویسم؟ خندهدار است چون من کوچکم و چطور میتوانم شعرهای آنها را معنی کنم. لیلی گفت نترس من کمکت میکنم.
به اطرافم خوب نگاه کردم. دوستانم غزل، نسیم، بهار و ارغوان را ندیدم ولی چشمم به رومیناجون دختر خانم زبردست افتاد خوشحال شدم که بالاخره یک بچه هم در این جمع هست که دلم خوش باشد شعر کودکمان را برایش بخوانم.
ملیحه خانم یعقوبی مامان نسیم را خیلی دوست دارم او مجری امروز است. خیلی خوشحالم از اینکه او همیشه مرا همراه لیلی میبیند. معلوم است که مرا دوست دارد که همیشه نام کوچک لیلی پوردایی را صدا میکند 😊
جلسه شروع میشود با صدای دوست داشتنی استاد نجف زاده. بارها به لیلی گفتم من ایشان را خیلی دوست دارم چون صدایشان مرا یاد پدربزرگ مهربانم می اندازد. ایشان شعر زیبای سعدی را خواندند: «خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست» به نظر خودم کمی متوجه شدم سعدی چه گفته. او از خبر حرف میزند. حتما کلاغ قصه از بس بال زده دیگر خسته شده و آرام نیست.
سپس ملیحه جان اسم لیلی را صدا زدند که برای شعرخوانی پای میکروفون برود. ولی من سرجایم نشستم تا ببینم لیلی خانم چگونه روبهروی من شعر میخواند. او درست شعری خواند که ما با کمک هم گفته بودیم: «کیف قشنگم/ خستهست امروز/ زیپ دهانش/ بستهست امروز» لیلی خودش میدانست چرا از کیف و زیپ دهان شعر گفته است من با شیطنت به او چشمک زدم و خندیدم. چون این رازی بین لیلی کوچک و لیلی بزرگ است که فقط من میدانم. حالا با اجازه ی خودش رازمان را برملا میکنم. لیلی خانم از کودکی عاشق کیف پسرانه بود و پدر برایمان کیف زیبایی خریده بود که زیپ بزرگی داشت و عکس سه موتورسوار روی آن بود. او الان هم عاشق کیف مردانهست ولی خجالت میکشد کیف مردانه بخرد.
سپس استاد موسوی مهربان شروع به صحبت کردند. من خیلی ایشان را دوست دارم چون باعث شدند من و لیلی بزرگ خیلی به هم نزدیک شویم. من متوجه شدم ایشان از شعرمان تعریف کردند و گفتند خانم پوردایی شناخت خوبی از شعر کودک پیدا کردند چون با کودک سر و کار دارند. من خیلی ذوق کردم از حرفشان. شاید خودشان ندانند ولی درست زمانی که با لیلی به انجمن کیانوش میرفتیم و آن زمان لیلی خانم زیاد به من توجهی نداشت یک روز با شنیدن شعر استاد موسوی حال هر دوی ما عوض شد. شعر زیر دریا که یک بیت آن را یادم است: «آقای ماهی دارد مغازه؟ او میفروشد یک کیک تازه» ما هر دو یاد عروسکمان افتادیم که در دریا غرق شد. ای کاش واقعا آقای ماهی مغازه داشته باشد تا عروسکمان از او کیک بخرد تا از گرسنگی نمیرد.
گزارش جلسهی انجمن شعر و ادب قطب تربت حیدریه به تاریخ شنبه ۱۴۰۵/۰۸/۲۳ به قلم شاعر همشهری خانم لیلی پوردایی (بخش دوم)
نفر بعدی آقای علی آهنگر بود. ایشان شعرش را خواند: «یک عمر پر از وسوسه ی سرد سقوطم/ آوارهی این وادی خاموش هبوطم» حرف از سقوط است فکر کنم یکی دارد از جای خیلی بلندی پرت می شود و معنی هبوط را هم نفهمیدم. لیلی به من گفت مثل افتادن یک سیب توی چاه عمیق و تاریک با خودم گفتم علی آقا خدا نکند از جایی سقوط کند. میخواهم به ایشان بگویم پرواز که زیباتر است حتما میتواند پرواز کند بهتر است به سقوط فکر نکند.
نوبت به شعر فرشته جان میرسد: «هر شب آوار میشدی در من/ صبح بیدار میشدی در من/ چوبهی دار میشدی در من/ تو که تنها گناه من بودی» من کمی ترسیده بودم. از لیلی پرسیدم فرشته جان که خیلی مهربان است چرا دارد از چوبهی دار حرف میزند. چشمانم را بستم و بعد با خودم فکر کردم چطور یک نفر آوار میشود توی دل آدم! مگه زلزله آمده؟ لیلی گفت نه با تنهایی! سپس آقای صیدمحمدخانی هوا را با گل زعفران عوض کردند: «مه آبان و فخر زعفران است»
ملیحه جان آقای پورعباس را صدا زدند و ایشان خواندند: «دل پیش پایت هدیه کردن کار هر عیار نیست» از شعرشان فهمیدم که صحبت از هدیه دادن است. از لیلی پرسیدم مگر قلب را هم در کادو می گذارند و هدیه می دهند؟ یعنی آنقدر دوستش را دوست دارد؟
شعر بعدی از خانم حسین زاده است: شب به شب در آرزویت دیده بر در دوختم» به نظرم یکی بود که خیلی منتظر بود. دیده بر در دوختن شاید یعنی چشمانش را به در چسبانده بود؟ شاید آنقدر به در نگاه کرده بود که خسته شده بود.
سپس نوبت به ناهید خانم عزیز میرسد. لیلی خیلی دوستش دارد و من هم همینطور چون مامان رومینا جان هم هست. شعر قشنگشان را من هم دوست داشتم: «روی ایوان خاکی خانه باز مهتاب خودنمایی کرد» این شعر را خوب میفهمم. ماه نقرهای که روی ایوان راه میرود. حس کردم چقدر خوب است من هم آنجا راه بروم.
من در بین شاعرها به آقای حسن زاده گفتم که شعرشان را بخوانند ولی ایشان گفتند شعری ندارند حالا جای شعرشان در گزارش من خالیست.
نوبت آیلین جان است خیلی خوشحال شدم که آیلین را میبینم که خیلی قشنگ شعر میخواند او شعری از نظامی خواند. این شعر نظامی را میفهمم چون خیلی مادر و مادربزرگ و معلمها تکرار کردهاند: «کم گوی و گزیده گوی چون دُر» ولی من متاسفانه نمیتوانم کمحرف باشم.
شعر بعدی از آقای محمدزاده است و دوباره حرف از زعفران است ولی انگار این دفعه رنگ زعفران طلایی شده و در خاک شهرمان مانند طلاست.
شاعر بعدی استاد صباغ زاده عزیز پدر دوست عزیزم غزل هستند، غزل این هفته جایش خالیست و دلم برایش تنگ شده. شعر قشنگ استاد صباغ زاده که معلوم میشد غم داشت و شعر این بود: «بخند و خون دل عاشقان به جام نکن/ به قصد ریختن خون ما قیام نکن» به نظرم استاد صباغ زاده در این شعر بسیار غمگین هستند و جنگ عجیبی در دلشان است. چون خودشان گفتند این شعر را برای آقای سامانی گفتهاند متوجه شدم ناراحتند که این شاعر عزیز بیمار هستند. امیدوارم آقای سامانی هر چه زودتر خوب شوند لیلی ماجرای بیماریشان را برایم تعریف کرده و از شعرهای قشنگشان هم تعریف کرده. من امیدوارم صدای مرا بشنوند که از ته قلبم برایشان دعا می کنم. حتما به همکلاسیهایم هم می گویم که برایشان دعا کنند.
گزارش جلسهی انجمن شعر و ادب قطب تربت حیدریه به تاریخ شنبه ۱۴۰۵/۰۸/۲۳ به قلم شاعر همشهری خانم لیلی پوردایی (بخش سوم)
شعر بعدی از آقای اعتقادی است. من از مدل حرف زدن آقای اعتقادی خوشم میآید انگار همیشه میخواهند بقیه را بخندانند و خیلی هم مهربان هستند. حرف از مجلس و عالمان زده بودند. به نظرم مهمانی خیلی بزرگی داشتهاند.
سپس آقای مقدسی شعر خود را میخوانند. من متوجه نشدم چه گفتند ولی لیلی به من گفت این شعر طنز و محلی است. از این کار ایشان خیلی خوشم آمد چون شعرشان را خوشمزه و با نمک خواندند. باز هم برای زعفران بود: «زعفرو بود و نبودت درد سر» من نفهمیدم بالاخره بودنش درد سر است یا نبودنش فکر کنم اگر نباشد بیشتر درد سر دارد چون خیلی باارزش است.
وای راستی یادم رفت از پذیرایی. بگویم خیلی خوشحال شدم که چای آوردند. واقعا تشنه بودم من و لیلی از خانم آرین نژاد عزیز، خانم دلیری، خانم ایزدی و دیگر خانمها و آقایان تشکر میکنیم که همیشه زحمت می کشند تا ما پذیرایی شویم.
شعر بعدی از استاد جهانشیری است. لیلی همیشه شعرهایشان را دوست دارد: «به یک پسلرزه شهری پاک ویران میشود گاهی/ تو در فکر بهاری و زمستان میشود گاهی» شعرشان را کمی متوجه شدم حرف از زلزله بود و بهار و زمستان. اگر زمستان باشد ولی باز هم دوباره بهار میآید.
حالا نوبت بیتا جان است. دوست خیلی خوب لیلی که من هم خیلی دوستش دارم. او آنقدر مهربان است که همیشه از چیزهایی که دارد به بقیه میبخشد مثل همین دفترچه که من الان دارم داخل آن مینویسم. اگر دفترچهاش نبود فکر می کنم کارم خیلی سخت میشد. بیتا جان شعری از صائب میخواند: «گوهر فروز دیدهی بیدار خویش باش» چیزی از شعر صائب نفهمیدم ولی به گمانم گنج خوبی پیدا کرده است.
بعد از بیتا خانم نوبت خانم پورغلام است. ایشان داستانی تعریف کردند که برایم جذاب بود. درست مثل یک فیلم سینمایی ولی خیلی جاهایش را متوجه نمیشدم.
جلسه داشت تمام می شد و من هم خسته شده بودم. خانم بهنام که دوست صمیمی و خوب لیلی است از بقیه خواست که در جلسهی شاهنامه خوانی شرکت کنند و همچنین در جلسهی کتاب و کتابخوانی. کار خیلی خوبی کردند چون کتاب خواندن را دوست دارم.
حالا نوبت خانم آرین نژاد عزیز است. من و لیلی ایشان را خیلی دوست داریم چون خیلی مهربان هستند. شعرشان هم مهربان است. چون میگوید: «بگذار مدتی سکوت روی سینه ات بنشیند» من فکر کردم سکوت شاید یک پرنده باشد که ما باید بگذاریم روی سینهمان بنشیند.
حالا آخر جلسه است و ملیحه جان شعر خیلی قشنگی خواند که من حس می کنم آن را متوجه شدم و خیلی خوشم آمد: «سرخ است گونههای تو از بس دویدهای/ در کوچههای خاطرهها پا به پای من/ عکست کشیده دست مرا با خیال خود»عکس یک نفر دست آدم را گرفته است؟ مگر می شود؟ انگار توی کوچه های قدیمی دو نفر داشتند میدویدند. صورت یکی از آنها سرخ شده بود حتما خیلی تند دویده بود که به او برسد.
ملیحه جان ای کاش عکسها واقعا دست آدم را می گرفتند. من دوست داشتم عکس پدر و برادرم هم دست مرا می گرفتند. گزارش من خیلی طولانی شد. حتما همه خسته شدند

