جواد عربانی در مقالهای باعنوان «موسیقی و تجدد در ایران؛ از رویای علینقی وزیری تا الگوی مینباشیان» به نقل از صفحه ۳۵ کتاب نگاه به غرب محمدرضا درویشی، نوشته است: استاد «علینقی وزیری» را میتوان شاخصترین نماینده رویکرد موسیقی ایرانی در آن عهد دانست. او که با آموزش موسیقی در اروپا آشنا شده بود، میکوشید با استفاده از دانش نظری وشیوههای آموزشی جدید، موسیقی دستگاهی ایران را بازسازی و با مقتضیات زمانه سازگار کند. وزیری ضمن انتقاد از رکود، تکرار و ضعف نظام آموزشی موسیقی ایرانی، بر ظرفیتهای غنی آن تأکید داشت. پروژه فکری او در واقع کوششی برای ایجاد نوعی همزیستی میان سنت و تجدد بود. وزیری معتقد بود که موسیقی ایرانی میتواند با بهرهگیری از دستاوردهای نظری، آموزشی و ارکسترال موسیقی غربی، خود را بازسازی و در عین حال هویت مستقل خویش را حفظ کند. تدوین کتابهای آموزشی، تلاش برای استانداردسازی آموزش موسیقی، اصلاح شیوه نتنویسی، و تأسیس نهادهای آموزشی جدید، همگی در مسیر همین هدف انجام شدند. او نه خواهان بازگشت به گذشته بود و نه طرفدار تقلید کامل از غرب، بلکه در پی آن بود که موسیقی ایرانی را به شکلی نوین بازآفرینی کند.
در مقابل این نگره، دیدگاه غلامحسین مینباشیان قرار داشت. او بیش از هر چیز بر گسترش آموزش موسیقی کلاسیک اروپایی تأکید میورزید و آن را الگوی مطلوب برای توسعه موسیقی در ایران میدانست با اینحال، تقابل میان این دو شخصیت را نباید به صورت رویارویی مطلق «سنت» و «تجدد» تفسیر کرد. هر دو به ضرورت تحول باور داشتند و هر دو تحت تأثیر تجربه فرهنگی اروپا بودند. اختلاف اصلی آنان در این بود که آیا تجدد موسیقایی باید بر پایه بازسازی سنت ایرانی شکل گیرد یا بر اساس الگوهای تثبیتشده موسیقی کلاسیک اروپا.